چه خبر ؟ چه میکنید؟ دونه دونتون؟

فیلم به نام پدر رو ببینید

اما به نظر من بعدش یه برنامه شاد داشه باشید، خیلی فیلم رو مخیه، اون سبک ویژه حاتمی کیا، کاملا

من بعد که فیلم رو دیدم بدون این که حضور ذهن داشته باشم تونستم فیلمهای دیگه این کارگردان خوب کشورمون حدس بزنم.

داستان جوری بود که حداقل من به فکر واداشت فیلم خوبی بود. این دفعه بار دوم بود که رفتم این فیلم رو ببینم. دفعه قبل وسطهاش بلند شدم، نه کسی مجبورم نکرد 

 خودم دیدم دیگه نمیتونم تحمل کنم ، فشاری که بهم آورد برام قابل تحمل نبود حتی صحنه هایی که برای بار دوم میدیدم بازم مورمومرم میشد . باورتون میشه؟

وای که چه فیلمی، از اون کنایه های مخصوص <<بابا منم تو جنگ شما شرکت کردم>> وقتی پیکان رو میاره بالا با اغراق این کارو میکنه و چرا یه پیکان ؟ ووو  کلی سوال دیگه که با دیدن این فیلم به ذهن من اومد

ببینید خودتون متوجه میشید. نمیخوام بیشتر بگم چون توی این فیلم، مثل بقیه فیلمهای ابراهیم زیاد وجود داره از این چیزا و من ناخواسته دیدین همه فیلم رو نوشتم. از طرف دیگه هم آدم بهتر خودش قضاوت کنه بنابراین به ذهن تهی از پیش داوری نیاز داره

این هم قابل توجه اونایی که میگن شما خبرنگارهای حوادث عجب موجودات دل سنگی هستید

بابا ما هم جون خودم دل

آخه میدونید حتی یه سری از همکارهای مطبوعاتی خودمون، میگن: شب چطور خوابتون میبره با این خبرها که مینویسین

 این هم از صحنه ای که بیشترین تن لرزه را بر  من داشت و خود

ابراهیم خان حاتمی کیا نمیدونم شاید

 بعضی وقتا باید از این فیلمها دید که

تلنگر باشه حتی برای ما حوادثی ها